11.03.2019
Sevgi dolu bana bir şey oldu. İnsanlara samimi davranamıyorum. Sıradan insanlar gibi hissediyorum. Eskiden fark yaratacak düşüncelerim vardı ve üremeye devam ediyorlardı. Şu sıralar yaratıcı benliğimde bir tıkanma var. Muhtemelen psikolojik alt yapısı şu: Sevilme ihtiyacı. İlk defa sevildiğimi hissetmediğim bir zaman içindeyim. Ailem dışında 10 kişi civarında oldu her zaman yakın hissettiğim insan sayısı, şimdi yetmiyor var olan insanlar veya sevgilerinin boyutu.
Bu ilkel benliğin yani bilinçaltının tatmin olmayan parçası yine aynı seviyede duyulan fiziksel ihtiyaçların karşılanmasına da sekte vuruyor. Gerçekleşmeyen bu duygular ve ihtiyaçlar üst benlikte de kırılmalara yol açabiliyor.
İnsanların benden sıkılma ihtimalini düşünmeden konuşmak şu sıralar mümkün gelmiyor. Tıkanmayan muhabbet çeşitliliğim Bir ego tatmin ihtiyacı olarak; kendimi övmek, sürekli kendimden bahsetmek gibi sığ yerlerde tıkılı kalabiliyor.
Mesela şuan bile yazarken aklımda karşımdakini sıkıyor muyum acaba sorusu olmadan duramıyorum. Ağzıma geleni konuşabilen ben, acaba karşıdakine ayıp olur mu diye düşünür oldum. Bu da karşımdaki insanları yeterince tanıyamadığım için güven problemine işaret.